Jak działa stres?

Stres uruchamia w organizmie reakcję „walcz albo uciekaj”, w której wydzielane są hormony: kortyzol i adrenalina. W krótkim okresie to mechanizm ochronny – mobilizuje siły do działania. Problem pojawia się, gdy stres trwa tygodniami lub miesiącami. Wtedy układ nerwowy i hormonalny pozostają w ciągłej gotowości, a to prowadzi do osłabienia odporności.

Kortyzol a odporność

• W warunkach przewlekłego stresu poziom kortyzolu pozostaje podwyższony.
• Kortyzol hamuje aktywność limfocytów T i komórek NK, które odpowiadają za zwalczanie wirusów i komórek nowotworowych.
• Zmniejsza produkcję przeciwciał, co sprawia, że organizm gorzej reaguje na infekcje i szczepienia.
• Zwiększa podatność na stany zapalne, które mogą przerodzić się w choroby przewlekłe.

Stres a mikrobiota jelitowa

Jelita to centrum odporności – aż 70% komórek układu immunologicznego znajduje się w przewodzie pokarmowym. Przewlekły stres zaburza równowagę mikrobioty jelitowej, zmniejszając różnorodność „dobrych bakterii”. To prowadzi do problemów takich jak IBS, biegunki, zaparcia czy większa podatność na infekcje jelitowe.

Objawy obniżonej odporności związanej ze stresem

• częste przeziębienia i infekcje górnych dróg oddechowych,
• dłuższy czas gojenia się ran,
• nawracające opryszczki, afty, infekcje skórne,
• przewlekłe zmęczenie i brak energii,
• nasilone objawy psychosomatyczne – np. bóle głowy, brzucha, mięśni.

Perspektywa lekarza

Lekarze obserwują, że pacjenci żyjący w przewlekłym stresie mają częściej obniżoną odporność, a w badaniach krwi widać m.in. spadek limfocytów. W skrajnych przypadkach stres może nasilać choroby autoimmunologiczne lub prowadzić do reakcji alergicznych. Dlatego w diagnostyce pacjentów z nawracającymi infekcjami coraz częściej bierze się pod uwagę kontekst psychologiczny i zawodowy.

Perspektywa osteopaty i fizjoterapeuty

Osteopaci podkreślają, że przewlekłe napięcie mięśni i ograniczenia w obrębie przepony, klatki piersiowej czy miednicy blokują prawidłowy przepływ krwi i limfy – a to utrudnia działanie układu odpornościowego. Terapia manualna wspiera ciało w odzyskaniu równowagi i umożliwia regenerację. Fizjoterapeuci zalecają również umiarkowaną aktywność fizyczną, która obniża poziom kortyzolu i wspiera układ immunologiczny.

Perspektywa psychoterapeuty

Psychoterapeuci wskazują, że przewlekły stres często wiąże się z perfekcjonizmem, nadmierną odpowiedzialnością i trudnością w stawianiu granic. Nauka technik radzenia sobie ze stresem (CBT, mindfulness, relaksacja) nie tylko poprawia samopoczucie, ale też realnie wzmacnia odporność. Badania pokazują, że osoby praktykujące techniki relaksacyjne rzadziej chorują i szybciej wracają do zdrowia.

Podsumowanie

Stres to niewidzialny czynnik, który może osłabić odporność równie silnie jak niedobory witamin czy brak snu. Zrozumienie mechanizmów biologicznych to pierwszy krok do zmiany. Kolejnym jest wprowadzenie praktycznych strategii – od higieny snu, przez ruch i dietę, po wsparcie osteopaty i psychoterapeuty.

Jak stres wpływa na serce?

• Aktywacja układu współczulnego – stres uruchamia reakcję „walcz albo uciekaj”, podnosząc tętno i ciśnienie.
• Hormony stresu – kortyzol i adrenalina zwiększają siłę skurczu serca.
• Płytki oddech – utrwala uczucie ucisku w klatce piersiowej i nasila kołatanie.
• Hiperkoncentracja na ciele – lęk sprawia, że każdy objaw wydaje się silniejszy i groźniejszy.

Objawy typowe dla stresowego kołatania serca

• szybkie bicie serca pojawiające się nagle w sytuacji stresowej,
• uczucie „ścisku” w klatce piersiowej, które ustępuje po rozluźnieniu,
• brak dodatkowych objawów (np. bólu promieniującego do ręki),
• ustępowanie dolegliwości po kilku minutach od zakończenia stresu.

Kiedy objawy wymagają lekarza?

Natychmiastowej konsultacji kardiologicznej wymagają:

• ból w klatce piersiowej promieniujący do szyi, ramienia lub pleców,
• kołatanie serca z utratą przytomności lub silnymi zawrotami głowy,
• duszności w spoczynku,
• objawy nawracające niezależnie od stresu.

Lekarz może zlecić EKG, badanie Holtera, test wysiłkowy lub echo serca, aby wykluczyć zaburzenia rytmu i choroby serca.

Perspektywa osteopaty i fizjoterapeuty

U osób z kołataniem serca wywołanym stresem często obserwuje się napięcia w obrębie klatki piersiowej, szyi i przepony. Osteopata pracuje manualnie, aby przywrócić swobodę oddechu i zmniejszyć ucisk w okolicy serca. Fizjoterapeuta może nauczyć technik oddechowych, które obniżają aktywność układu współczulnego i poprawiają regulację rytmu serca.

Perspektywa psychoterapeuty

Kołatanie serca bardzo często wiąże się z napadami lęku i atakami paniki. Pacjenci opisują: „bałam się, że mam zawał, a to był lęk”. Psychoterapia pomaga zrozumieć, jak stres wpływa na ciało i jak odróżniać objawy psychosomatyczne od realnego zagrożenia. Techniki CBT, mindfulness i trening relaksacyjny uczą radzenia sobie z lękiem i stopniowo zmniejszają częstotliwość epizodów.

Ćwiczenia na co dzień

1. Oddech 4-7-8 – wdech 4 sekundy, zatrzymanie 7 sekund, wydech 8 sekund.
2. Pozycja rozluźniająca – połóż dłoń na klatce piersiowej, oddychaj powoli i obserwuj, jak rytm serca się uspokaja.
3. Mikropauzy w pracy – co godzinę zamknij oczy, zrób 5 głębokich wdechów i wydechów.
4. Dziennik stresu – zapisuj sytuacje, w których występuje kołatanie – pomaga zrozumieć wzorce.

Podsumowanie

Kołatanie serca w pracy to często naturalna reakcja na stres, ale może też być sygnałem choroby. Dlatego ważne jest, by nie bagatelizować objawów i w razie wątpliwości skonsultować się z lekarzem. Połączenie diagnostyki medycznej z osteopatią, fizjoterapią i psychoterapią pozwala skutecznie opanować stresowe kołatanie serca i odzyskać poczucie bezpieczeństwa.

Czym jest depresja w ciąży i dlaczego jest trudna do zdiagnozowania?

Depresja w ciąży to poważne zaburzenie psychiczne, które może pojawić się po raz pierwszy lub być nawrotem wcześniejszych problemów zdrowotnych. Objawy, takie jak zaburzenia snu, spadek energii, zmniejszony apetyt czy obniżony popęd seksualny, mogą być łatwo pomylone z typowymi dolegliwościami ciążowymi.

Brak otwartości w rozmowach na temat zdrowia psychicznego dodatkowo utrudnia diagnozowanie depresji w ciąży. Kobiety często boją się przyznać do negatywnych uczuć, obawiając się oceny lub niezrozumienia ze strony bliskich czy lekarzy. Często też większą uwagę przywiązuje się do zdrowia fizycznego ciężarnej, ignorując kwestie emocjonalne i psychiczne.

Wpływ depresji w ciąży na rozwój płodu i zdrowie dziecka

Niepokojącym aspektem depresji w ciąży jest jej wpływ na rozwój płodu. Badania wykazują, że zmienione środowisko wewnątrzmaciczne, spowodowane podwyższonym poziomem hormonów stresu, takich jak kortyzol, może prowadzić do komplikacji okołoporodowych. Należą do nich:

• Zwiększone ryzyko przedwczesnego porodu.
• Niska masa urodzeniowa dziecka (hipotrofia).
• Negatywne zmiany w strukturze mózgu płodu, w tym w obszarach odpowiedzialnych za przetwarzanie emocji, takich jak ciało migdałowate.

Dzieci matek z depresją w ciąży mogą wykazywać nadaktywność, drażliwość, problemy z regulacją emocjonalną, a w późniejszym życiu są bardziej podatne na zaburzenia lękowe i depresyjne.

Nowe standardy opieki okołoporodowej w Polsce

W Polsce wprowadzono standardy, które obligują pracowników ochrony zdrowia do przeprowadzania oceny ryzyka depresji u kobiet w ciąży. Badania przesiewowe są wykonywane między 11. a 14. tygodniem oraz 33. tygodniem ciąży. To krok w dobrym kierunku, jednak wiele zależy od zaangażowania lekarzy i świadomości samych kobiet.

Znaczenie wsparcia psychologicznego i społecznego

Ciąża i okres poporodowy to czas, w którym kobiety szczególnie potrzebują wsparcia. Istotne jest, aby identyfikować kobiety z grupy ryzyka i włączać je do systemu pomocy. Wsparcie społeczne, edukacja na temat możliwych trudności oraz praca nad relacjami w związku są kluczowe.

Kobiety, które wiedzą, czego mogą się spodziewać, łatwiej radzą sobie z lękiem i stresem. Przyszłe matki powinny być zachęcane do korzystania z pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej, a w razie potrzeby również farmakologicznej.

Depresja poporodowa – problem nie tylko matek

Warto również zwrócić uwagę na depresję poporodową u ojców, która dotyka około 15% mężczyzn. Choć rzadziej o niej mówimy, jej wpływ na relacje rodzinne i zdrowie dziecka jest znaczący. Zdrowy ojciec może stanowić ważne wsparcie dla dziecka, gdy matka zmaga się z depresją.

Podsumowanie

Depresja w ciąży i depresja poporodowa to tematy wymagające większej uwagi zarówno ze strony specjalistów, jak i społeczeństwa. Kluczowa jest edukacja, budowanie świadomości oraz systematyczne badania przesiewowe, które pozwolą na wczesne wykrycie i skuteczne leczenie problemów psychicznych u kobiet w ciąży. Pamiętajmy, że dbając o zdrowie matki, dbamy również o przyszłość jej dziecka.

Przyspieszony oddech i bicie serca, napięcie mięśni, wyczulona uwaga. Czy wiesz, że te objawy mogą Ci sprzyjać, jeśli występują raz na jakiś czas? To stres, naturalna reakcja organizmu, która – o ile nie obezwładnia – może mobilizować do zdania egzaminu, rozpoczęcia trudnej rozmowy, wykonania „skoku na głęboką wodę”. Problem zaczyna się w momencie, gdy symptomy towarzyszą Ci regularnie i stają się coraz bardziej męczące.

Skutki braku czasu i spokoju

We współczesnym świecie o to nie trudno. Wystarczy, że popłyniesz rwącym nurtem w najpopularniejszym wyścigu – będziesz regularnie wyrabiał nadgodziny, po pracy pędził z dziećmi na zajęcia dodatkowe, starał się codziennie sprzątać i gotować obiad, a resztę czasu wolnego poświęcisz na samorozwój. Brzmi to pozytywnie, twórczo, na dłuższą metę jest jednak wykańczające. Do czynników wywołujących długotrwały stres należą również: niemiła, przemocowa atmosfera w domu; uzależnienie bądź inna choroba bliskiej osoby; nieadekwatne podejście do wymagających studiów lub ciężkiego zawodu i wszystkie sytuacje, które sprawiają, że na dłuższą metę czujesz się źle.

Uciążliwe objawy mogą się przerodzić w poważne problemy. Długotrwałe napięcie mięśni przechodzi w nerwobóle, może pojawić się szczękościsk. Układ nerwowy nie ma wytchnienia, dlatego naturalne stają się negatywne myśli, w końcu nerwica, depresja i wiążąca się z nimi bezsenność. Pojawiają się problemy żołądkowe: z jedzeniem, przetwarzaniem i wydalaniem. Organizm trwający w permanentnej reakcji obronnej traci odporność, przechodzi infekcje, a w końcu zapada na choroby przewlekłe, do których należą m.in. nadciśnienie[1] i nowotwory[2]. Jak wskazują wyniki badań, opublikowanych w „International Journal of Cancer”, długotrwały stres w pracy zwiększa ryzyko zachorowania zwłaszcza na raka jelita grubego, raka przełyku i raka płuca[3].

Długotrwały stres – gdzie szukać pomocy?

Stres możemy podzielić na trzy fazy, i jak już wspomnieliśmy, pierwsza z nich (alarmowa) często nawet się nam podoba. Wskutek zmian hormonalnych, wywołanych wyjątkową sytuacją, czujemy się zmobilizowani, zwiększa się nasza produktywność, wzrasta energia i odwaga. Być może trudniej nam zasnąć, bo obmyślamy strategię na jutro; a także trzęsą nam się ręce, ale winimy za to ilość wypijanej kawy. W fazie drugiej nasze ciało próbuje utrzymać homeostazę – za cenę odporności. Pojawia się zmęczenie fizyczne, psychiczne, zaburzenia funkcji poznawczych, utrata apetytu itp. Trzecia faza to stadium wyczerpania, w którym problemowi nie da się już zaprzeczyć. Należy szukać profesjonalnej pomocy! Leczyć bezsenność, nerwicę, depresję, nadciśnienie i inne przypadłości, wynikłe wskutek przewlekłego stresu.

Ratunek przyniesie wizyta u dobrego lekarza rodzinnego, psychiatry, psychologa i innych specjalistów, którzy pomogą w przywróceniu organizmu do pełnego zdrowia. Warto się udać również do osteopaty. Osteopatia to holistyczna praca z ciałem, pozwalająca na zdiagnozowanie i usunięcie nieprawidłowości w warstwie mięśniowej, stawowej i powięzi, co wpływa na spójne funkcjonowanie wszystkich układów organizmu. Osteopata w trakcie pierwszej wizyty przeprowadza szczegółowy wywiad z pacjentem na temat wszystkich problemów zdrowotnych, a następnie – przy użyciu delikatnych technik – bada i „naprawia” wszelkie blokady w przepływie krwi i limfy oraz napięcia struktury mięśniowej.

Czy osteopata może Cię wyleczyć z chorób, będących wynikiem przewlekłego stresu?

Nie możemy wziąć za to odpowiedzialności. Relaksujące sesje terapeutyczne poszerzone o edukację na temat technik oddychania otwierają jednak oczy na świadome poruszanie się, myślenie, relacje w rodzinie i w miejscu pracy. Z długotrwałego stresu można się wyzwolić, często bez konieczności palenia za sobą mostów. Wystarczy świeże spojrzenie, praca nad sobą i postawienie granic w sytuacjach, w których czujemy się niekomfortowo.

Rady dla tkwiących w pułapce przewlekłego stresu:

• szukaj pomocy u specjalisty (w tym u osteopaty). Często samo podzielenie się problemem z drugą osobą pomaga odetchnąć i nabrać siły do dalszego leczenia;
• dbaj o dobry sen – jego brak sprzyja myślom lękowym i rozwojowi depresji. Stwórz sobie warunki do spokojnego zasypiania. Unikaj elektroniki przed snem, stosuj techniki oddechowe i medytację;
• oddychaj świadomie – głęboki oddech przeponowy uspokaja, pozwala dotlenić organizm i zatrzymać plątaninę myśli;
• ruszaj się – na dłuższą metę, wyjdzie Ci to na zdrowie;

Sprawdź wolne terminy w kalendarzu wizyt i umów się ze specjalistą już teraz!

Zaplanuj wizytę

[1]    E. Jodłowska, M. Juszczak Wpływ stresu przewlekłego na rozwój nadciśnienia tętniczego [w:] Folia Medica Lodziensia, 2013, 40/1:53-77

[2]    https://www.rp.pl/zdrowie/art1454111-jak-chroniczny-stres-przyspiesza-rozwoj-raka

[3]    https://www.rp.pl/zdrowie/art1585081-stres-w-pracy-zwieksza-ryzyko-niektorych-nowotworow-nawet-o-100-proc

Konrad Kulikowski, autor bloga specjalistycznego Evidence-Based HR, w swojej pracy „Wypalenie zawodowe – fakty, mity, kontrowersje”[1] zwraca uwagę, że tytułowe zjawisko jest definiowane przez badaczy na 142 (!) sposoby. Czy możemy zatem dokładnie określić, czym jest wypalenie zawodowe? Spróbujmy.

To stan wywołany przewlekłym stresem, dotyczący wykonywania obowiązków zawodowych. Stresorami mogą być: toksyczna atmosfera w miejscu pracy, obciążająca pracownika wysoka odpowiedzialność, liczne nadgodziny, przytłoczenie ilością obowiązków czy negatywne nastawienie klientów. Światowa Organizacja Zdrowia podkreśla, iż wypalenie zawodowe „odnosi się do zjawisk w kontekście zawodowym i nie powinno być stosowane do opisu doświadczeń w innych dziedzinach życia”.

Spis treści

• Fizyczne objawy wypalenia
• Spróbuj tego!
• Osteopatia na wypalenie zawodowe

Fizyczne objawy wypalenia

Trudno przyjąć do wiadomości tę informację, gdy w odpowiedzi na stres zawodowy objawy psychosomatyczne towarzyszą nam przez cały dzień. To przede wszystkim zmęczenie (niekiedy wręcz wyczerpanie), bóle głowy, sztywność w karku i okolicy krzyżowej kręgosłupa, zespół jelita drażliwego (bóle brzucha, problemy z trawieniem), kłopoty ze snem, a według niektórych badaczy także cyniczne podejście do życia, częste przeziębienia i grypy oraz problemy małżeńskie i rodzinne. Warto wiedzieć, że wypalenie zawodowe może zacząć objawiać się niewinnie – kto nie bywa zmęczony po pracy? Nieleczone, prowadzi jednak do depresji.

Christina Maslach, jedna z czołowych badaczek wypalenia zawodowego, przedstawia je jako połączenie trzech czynników: emocjonalnego wyczerpania, depersonalizacji (bezduszności, bezosobowości, cynicznego podejścia do ludzi) i obniżenia oceny własnych dokonań. Zwraca uwagę na fakt, że gdy wypalenie zawodowe się pojawia, zastanawiamy się nie nad tym, co w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa może zmienić osoba zatrudniająca, ale nad tym, co jest nie tak z zestresowanym pracownikiem.

Spróbuj tego!

Trudno dawać rady na wypalenie zawodowe – zwłaszcza, że potwierdzenia ich skuteczności próżno szukać w wynikach badań naukowych. To kwestia bardzo indywidualna. „Zmień pracę”, chciałoby się powiedzieć, jednak nie zawsze jest to rozwiązanie, które można wdrożyć natychmiast.

Jak pokonać wypalenie zawodowe?

• Przeanalizuj, co stanowi dla Ciebie największy problem w pracy. Według naukowców, wypalenie pojawia się wtedy, gdy wymagania pracy przewyższają jej zasoby, czyli tę część, która pozwala na „odreagowanie”, nagrodzenie za trudną sytuację. Dla przykładu, zadowolony z pracy chirurg (realnie: po 20 latach pracy) bierze na siebie odpowiedzialność za powodzenie trudnych operacji, nie dosypia, przyjmuje pacjentów-ciężkie przypadki, jednak wysokie zarobki, prestiż społeczny i satysfakcja z ratowania życia wynagradzają mu charakter wykonywanych obowiązków. Jakie są wymagania i zasoby Twojej pracy?
• Diagnoza problemu to pierwszy krok. Drugi: jego rozwiązanie. Do walki z wiatrakami raźniej stanąć we dwoje, a może się nawet okazać, że z większą liczbą sojuszników będziecie w stanie poruszyć ich zaśniedziałe skrzydła. Jeśli jednak nie zostaniesz motorem zmian w Twoim miejscu pracy, po prostu zrób to, co możesz: zadbaj o siebie.
• Przygotowując grunt pod zmianę pracy (może to być dodatkowe szkolenie, rozsyłanie dokumentów aplikacyjnych), postaraj się zmienić nastawienie w obecnej. O ile to możliwe, rób częstsze przerwy, dystansuj się emocjonalnie, dbaj o odpowiednią ilość diety, snu i ruchu. Powróć do dawnej pasji, spotkaj się ze znajomymi. Jeśli poczujesz chęć do pracy, będzie to miły skutek uboczny. Jeśli nie – wzmocnienie organizmu na drodze do zawodowej zmiany.
• Skorzystaj z pomocy profesjonalisty. Prawnik oceni sytuację w Twojej firmie i podpowie, w jaki sposób możesz domagać się realizacji praw pracowniczych; doradca zawodowy wskaże najlepszą ścieżkę zawodową po rezygnacji z wyniszczającego Cię stanowiska; psychiatra i psycholog pomogą w rozpoznaniu i leczeniu objawów nerwicy; natomiast o całokształt pozytywnej zmiany zadba osteopata.

Osteopatia na wypalenie zawodowe

Osteopata pomoże zniwelować skutki długotrwałego siedzenia przy biurku, napięcia mięśni w wyniku sytuacji stresowych oraz częste bóle głowy. Odczyta informacje werbalne i te płynące z Twojej postawy, a następnie spróbuje przywrócić prawidłową pracę układów przy zastosowaniu delikatnych technik osteopatycznych. Jak powiedział W. G. Sutherland, twórca osteopatii czaszkowo-krzyżowej, dotyk osteopaty powinien być „myślący, czujący, widzący i wiedzący”.

Chcesz pomóc sobie w wyjściu z wypalenia zawodowego? Umów się na konsultacje z jednym z naszych osteopatów! Wspólnie znajdziemy drogę wyjścia z tego problemu i pomożemy Ci zniwelować lub całkowicie zażegnać jego objawy. Sprawdź wolne terminy w Osteohelp w kalendarzu wizyt online!

Sprawdź wolne terminy w kalendarzu wizyt i umów się ze specjalistą już teraz!

Zaplanuj wizytę

[1]    Praca dostępna tu: https://osf.io/xkryj

Ciało człowieka pozostaje w nierozerwalnej korelacji z odczuwalnym dobrostanem psychicznym. Udowodniono, że bakterie jelitowe odpowiadają za wytwarzanie serotoniny, określanej jako hormon szczęścia. W konsekwencji jakość spożywanego jedzenia nie pozostaje obojętne także na samopoczucie. Naukowcy dostrzegli, że nerw błędny (główny nerw przywspółczulny w ludzkim organizmie) odpowiada nie tylko za prawidłowe dostarczanie informacji i poleceń z mózgu ukierunkowanych w stronę narządów wewnętrznych, ale przede wszystkim umożliwia odbiór sygnałów z organów i przesłanie ich w stronę ośrodkowego układu nerwowego. 

Coraz częściej dostrzegalny jest związek pomiędzy „chorymi” jelitami a rozwojem problemów psychicznych, szczególnie depresji. W pierwszej kolejności warto zadbać o właściwe odżywianie i posiadanie zbilansowanej diety, a także rezygnację ze śmieciowego żywienia. Jednocześnie bardzo ważna jest troska o osteopatyczną terapię narządów wewnętrznych. Dzięki temu możliwe jest stworzenie odpowiedniego środowiska do rozwoju flory bakteryjnej jelit. 

W kontekście wpływu ciała na psychikę rozpatrywana jest także przepona. W języku greckim określana jest jako „phren”. Te greckie słowo spotykane jest także w nazwie schizofrenii. W rezultacie można dostrzec zbieżność nazw, która była powstała za sprawą nestorów medycyny. Zatem, czy przeponę i schizofrenię coś łączy? Trudne jest jednoznaczne wskazanie związku pomiędzy tymi kwestiami. Jednak sposób, w jaki oddychamy, a także ilość wdychanego i wydanego powietrza posiada bezpośredni związek ze sposobem funkcjonowania psychiki. Należy pamiętać, że przepona to mięsień charakteryzujący się posiadaniem bezpośredniej i silnej reakcji na traumy oraz problemy psychiczne. Przepona potrafi kumulować w sobie napięcia. Regularne i prawidłowo dobrane ćwiczenia osteopatyczne z przeponą są krokiem w stronę niwelowania napięć, a także odnowienia nawyku prawidłowego sposobu oddychania. Właściwa fizjologia oddychania umożliwia prawidłowe natlenienie organizmu. Dzięki temu natleniona krew dociera do mózgu, narządów wewnętrznych i pozostałych tkanek organizmu, co przekłada się również na dobre samopoczucie. 

Osteopatia – ukojenie dla duszy i ciała

Ludzka psychika posiada bezpośrednie przełożenie na odczuwanie bólu i napięć. Każda z traum psychicznych pozostawia po sobie ślad w strukturach ciała. Tworzą się cysty energetyczne, miejsce nagromadzonej energii emocjonalnej w danym obszarze ciała. Wydarzenie sprawiło, że przeżycie uległo traumatyzacji i spowodowało uwięzienie złej energii w organizmie. Te miejsce uległo swoistemu odseparowaniu od pozostałej części ciała. Cysty energetyczne posiadają zdolność do podbierania energii z sąsiednich obszarów, co zaburza prawidłowe funkcjonowanie. 

Praca z wykwalifikowanym osteopatą psychosomatycznym umożliwia kompleksowe zredukowanie cyst energetycznych. Jest to określane jako „uwolnienie somato-emocjonalne. W trakcie przeprowadzanej terapii bardzo często dochodzi do żywiołowych reakcji, m.in. gwałtownego płaczu lub wybuchów niekontrolowanego śmiechu. Niemożliwe jest skontrolowanie spontanicznych ruchów ciała. 

Zwalczenie cyst energetycznych jest krokiem do uzyskania harmonii zarówno fizycznej, emocjonalnej i duchowej. Z tego poziomu można uzyskać wgląd w przeżyte doświadczenia psychiczne. Łatwiej jest je zrozumieć, zinterpretować, a także scalić z posiadanymi cechami osobowości. Zapanowanie nad somatyzacją to krok w stronę opanowania dolegliwości cielesnych o podłożu psychologicznym. Najczęściej dostrzegalna jest poprawa w obrębie kręgosłupa i zredukowania odczuwalnych bóli o charakterze nieswoistym.Dotyczy to również dolegliwości ze strony układu trawiennego i oddechowego. Systematyczna praca ze specjalistą osteopatii psychosomatycznej pozwoli na poprawę odczuwalnego komfortu. 

W przypadku osób, które dążą do uzyskania uwolnienia somato-emocjonalnego, rekomendowane jest zastosowanie terapii czaszkowo-krzyżowej, teparii powięziowej, terapii wisceralnej. Polecane jest także równoważenie napięć więzadłowych, membranowych i płynnych. Oczekiwane rezultaty przynosi terapia struktur somatycznych. Ostatecznego wyboru sposobu uwolnienia dobiera się na podstawie rozmowy i doświadczenia specjalisty. Nierzadko pozytywne rezultaty dostrzegalne są już po pierwszej sesji, jednak istotne jest zaangażowanie obydwóch stron. 

UMÓW WIZYTĘ U OSTEOPATY W CENTRUM OSTEOHELP.PL

Zaburzenia nerwicowe? Jest na to sposób!

Sprawdź wolne terminy w kalendarzu wizyt i umów się ze specjalistą już teraz!

Zaplanuj wizytę

Jeden z użytkowników internetowego forum dla osób cierpiących na nerwicę opisał ją jako stan, w którym „czujesz, że zaraz się przewrócisz – jednak nigdy nie upadasz”. Symptomy mogą być przerażające. To bolące serce mimo poprawnego wydruku z badania EKG. Zaburzenia, a nawet chwilowa utrata wzroku, po której nic nie jest już takie samo. Bezsenne noce, zdarzają się nawet dwie pod rząd. Swędzenie ciała, niemożność jedzenia i picia. Uczucie odrealnienia, jakbyś stał/a obok własnej osoby, a wszystko wydarzało się „obok”. Wreszcie permanentny lęk o zdrowie, życie lub całkiem nieokreślony; do tego nerwobóle, bóle brzucha, migrena i dreszcze.

To stan okropny. Na szczęście – w przeciwieństwie do niektórych zaburzeń psychicznych – całkowicie odwracalny. Wymaga wysiłku, by się z niego wydostać, a najlepiej pomocnej dłoni bliskiej osoby i odrobiny szczęścia w trafieniu do odpowiedniego specjalisty. Lekarze pierwszego kontaktu przepisują nań środki antydepresyjne i skierowanie do psychiatry bądź psychoterapeuty. Tabletka beta-blokera na uspokojenie rytmu serca i stany lękowe, melatonina na dobry sen i efektywna terapia pomogą zniwelować objawy, jednak z nerwicy można wyjść o wiele szybciej, jeśli spojrzymy na sprawę w szerokiej perspektywie.

Jak poradzić sobie z nerwicą?

Wolne – natychmiastowe! Nerwica to wynik przeciążenia emocjonalnego, którego nasze komórki nerwowe nie wytrzymują. Nawet jeśli wydaje się nam, że wszystko gra.

Stresujesz się, że Twoje nazwisko może być następne na liście do zwolnienia, i to od miesięcy? Prawdopodobnie Twój organizm dał Ci znać, że cała ta sytuacja mu się nie podoba. Ciągniesz dwa kierunki studiów na renomowanej uczelni i chcesz zdać wszystko na tip-top, ponieważ utrzymujesz się ze stypendium rektora? Działasz pod sporą presją. Rozwodzisz się, a termin rozprawy końcowej przesuwa się z powodu poczynań Twojej byłej (gorszej) połówki? Stres rozprzestrzenia się na klatkę piersiową, układ trawienny, dociera nawet w końcówki łamiących się paznokci.

Twój organizm nie funkcjonuje sprawnie w ciągłym przeciążeniu. Urlop (jeśli to możliwe) pomoże Ci oczyścić głowę. Wykorzystaj go na zrobienie planu naprawczego i początek jego realizacji:

1. Badania krwi

Zrób (zaległą) morfologię, określ poziom witaminy D, magnezu i innych pierwiastków, których zbadanie zaleci laborant lub laborantka. Pamiętaj, by wspomagać zdrowienie wyłącznie naturalnymi substancjami. O witaminach z dobrym składem przeczytasz w sieci (np. na stronie Pana Tabletki).

2. Ruch

Zajęcia gimnastyczne lub wizyta na siłowni to dobry pomysł, jednak najlepiej ruszać się na świeżym powietrzu. Dużo spaceruj, biegaj, jeździj na rowerze i obudź endorfiny, które pomogą Ci ponownie poczuć przyjemność. I lepiej spać.

3. Oddychanie

W codziennym pędzie łatwo zgubić oddech, przynajmniej ten świadomy. Oto ćwiczenie zalecane na nerwicę, ale i w przypadku ataków paniki i innych sytuacji stresowych. Połóż się na plecach i oddychaj. Wciągaj powietrze głęboko i wydychaj je w taki sposób, by brzuch unosił się wysoko. Dla ułatwienia (tak, to mamy na myśli), możesz położyć na nim książkę. Uwaga: możesz nie doczekać końca zalecanych 10 minut wykonywania ćwiczenia. Podróż do krainy Morfeusza będzie przyjemnym skutkiem ubocznym.

4. Spokój

Łatwo to napisać. Trudniej wykonać, gdy – to jeden z przykładów – tkwisz w toksycznym związku, który powoduje u Ciebie wyżej wymienione objawy, a nie jesteś gotowa/y na decyzję, by się wyzwolić. Drogę do codziennego spokoju można jednak rozpocząć od małych kroków. Ogranicz scrollowanie mediów społecznościowych, słuchanie radiowych i telewizyjnych wiadomości, karmienie się wojną, kryzysem i wizją chorób. Gdy powrócisz do zdrowia, przyjdzie czas na pomaganie innym, jednak w tej chwili Ty jesteś priorytetem. Praktykuj wdzięczność. Afirmuj. Rób to, co lubisz. Rady tego typu brzmią banalnie, jednak są w pełni uzasadnione. Stany lękowe to tylko myśli, dobrze o tym wiesz. Jeśli w rozgorączkowaniu powtórzysz kilka razy: „czuję spokój”, nie zaklinasz rzeczywistości, a przywołujesz upragniony stan.

5. Wizyta u osteopaty

Dobry specjalista wie, że nerwica to zaburzenie psychiczne, od którego choruje CAŁE ciało, i zapewne powtórzy powyższe zalecenia. W trakcie pierwszej wizyty, osteopata zapyta o całokształt Twoich problemów. Pomoże rozluźnić mięśnie, w których kumuluje się napięcie z całego ciała. Nauczy efektywnego, uspokajającego oddychania, a także wytłumaczy zależności między ciałem i umysłem. Terapia osteopatyczna pomoże zniwelować i wyeliminować nerwobóle, usprawnić pracę jelit, poprawić przepływ krwi w mózgu, a co za tym idzie, zbawiennie wpłynie na pracę organizmu jako całości.

Zaburzenia nerwicowe? Jest na to sposób!

Umów wizytę u Osteopaty w Centrum Osteohelp.

Sprawdź wolne terminy w kalendarzu wizyt i umów się ze specjalistą już teraz!

Zaplanuj wizytę

Sprawdź jak dojechać